سیاست داخلی و خارجی در تایلند

سیاست های داخلی و خارجی

از اوایل ۱۹۸۵، تایلند، سیاست خارجی چند بعدی را در پیش گرفته است. از اوایل دهه ی ۱۹۸۰، این کشور، اوضاع ملتهبی داشته است و در نتیجه، سیاست خارجی خود را بیشتر حول محور مسائل امنیتی متمرکز کرد. کشور در ورطه ای از حزم و احتیاط و مصلحت اندیشی ها فرورفته بود و در حل مسائل روزمره دچار وضعیت انفعالی شده بود؛ بنابراین فرصتی نبود تا از سیاست خارجی به عنوان وسیله ای برای افزایش رفاه مردم و توسعه ی ملی، استفاده کند و در این زمینه ابتکار عمل به خرج د هیل . با پیش آمدها و تحولات جدید در روابط ابرقدرت ها و مسائل منطقه، تایلند، سیاست جدید خود را با آینده نگری و انعطاف خاصی آغاز کرد. با توجه به سیاست های اقتصادی جدید آمریکا که لطمه ی عمده ای به صادرات کشورهای جهان سوم و از جمله تایلند وارد می کرد، این کشور درصدد برآمد روابط نزدیک تر و فعالانه تری با تمام کشورهای جهان برقرار کند. در این موارد با توجه به تحولات مزبور، مجموعه ی جدیدی از اصول در سیاست خارجی خود تدوین کرد که از لحاظ دیدگاه، موافق با اصول قبلی بود؛ ولی از لحاظ محتوا متفاوت بود. بر این اساسی، سیاست خارجی جدید تایلند، سه اصل عمده داشت: ۱- تحکیم امنیت داخلی و خارجی کشور؛ ۲- تقویت اقتصاد داخلی و روابط بازرگانی؛ ۳- افزایش نفوذ سیاست خارجی در صحنه ی سیاست بین المللی به منظور تحکیم امنیت ملی و اقتصادی کشور. وزیر خارجه ی تایلند، اصول سیاست خارجی کشور را در چهار نکته ی ذیل خلاصه کرده است: ۱- دیپالماسی فعال ، بهترین تضمین امنیت ملی تایلند است؛ ۲- همبستگی با سایر کشورهای عضو آسه آن، جزو اولویت هاست؛ ۳- توسعه و تحکیم روابط تایلند با قدرتهای بزرگ، از ضروریات است؛ ۴- اداره ی سیاست خارجی با رفاه ملت تایلند، پیوند ناگسستنی دارد. از هر گونه ابزار دیپلماسی باید برای توسعه ی اقتصادی و اجتماعی مملکت بهره برداری شود.

خواندن 79 بار

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید