آیوتایا جهان گمشده

آیوتایا جهان گمشده

آیوتایا به عنوان پایتخت دوم و مکان مذهبی باشکوه محل حکمرانی ۳۳ پادشاه تایلند در چهار قرن بوده است. حتی امروز با کاوشی در ویرانه های جادویی phra Nakhon Si Ayutthaya به خوبی می توان به انگاره های پادشاهان آن دوره در ساخت چنین اثر برجسته معماری پی برد. مجسمه های عظیم بودا و معابد باقی مانده از این دوره و آجرهای قرمز رنگ پخش شده در این محوطه های باستانی؛ چشم انداز گسترده باغ هاى سلطنتی در ۸۵ کیلومتری شمال بانکوک و در جلگه های مرکزی، هر بینندهای را مسحور می کند.

منطقه آیوتایا را سه رودخانه چائوفرایا، پاساک و لامپوری فرا گرفته است. مهندسان کاردان و با ذکاوت، کانال هایی را به شکل حلقوی در جوار رودخانه چائوفرایا حفر کرده و جزایری مصنوعی ایجاد کرده بودند تا کار کرد دفاعی قوی و کارآمدی برای شهر داشته باشد. کانال ها همچنین کارکرد آبیاری و هدایت آب به سمت شهر، کاخ ها و معابد را داشتند تا نیازهای آبی آنان را تامین کند.

این سلسله در قرن هفدهم در اوج شکوفایی بود و حتی در میان سلسله پادشاهی های قرون وسطی می درخشید به طوری که می توان گفت با بزرگ ترین شهرداری های جهان برابری می کرد. امپراتوری آیوتایا در آن زمان در غرب تا پگو در برمه؛ و در شرق با امپراتوری آنگکور در کامبوج توسعه یافته بود.

ارتباطات دیپلماتیک و بازرگانی این پادشاهی ثروتمند با تمام آسیا، خاورمیانه و اروپا در بهترین سطح برقرار بود. تمامی این تاجران بین المللی در محله های کوچکی در آیوتایا اسکان می یافتند و با خاندان سلطنتی ارتباط برقرار می کردند.
شهر احاطه شده با کانال های ابرسانی به طور موثری به عنوان و نیز شرق شناخته می شد و امروزه قایق های دم دراز در طول کانال اوقات فرح بخشی را برای گردشگران مهیا می کنند که می توانند بقایای آثار تاریخی این دوره را مشاهده کنند. در سال 1991 این محوطه باستانی در زمره آثار تحت حفاظت يونسکو به عنوان میراث جهانی به ثبت رسید و این منطقه که مرکز تمدن آسیایی به شمار می رود در برنامه بازدید گردشگرانی قرار دارد که به تایلند سفر می کنند.
قایق های مدرن و سنتی از بانکوک به این کانال ها در حرکت هستند و تصویر زیبایی را اثر ذهن گردشگرانی که به تایلند سفر می کنند نقش می زنند.
پادشاهی اسطوره ای آیوتایا، شاه راماتیبودای این شهر را به دلیل موقعیت راهبردی و نزدیکی به خلیج تایلند در سال ۱۳۵۰ میلادی تاسیس کرد. در دوره شکوفایی آیوتایا، نظام های اداری پیشرفته، قوانین و سپاه کارآمد نظامی شکل گرفت. معماران و برنامه ریزان شهری نمای یک شهر بزرگ را ترسیم کردند و هنرمندان این سرزمین با طلا و سنگ و چوب یادمان های شهر را برافراشتند و به ارزش، ثروت و مکنت شهر افزودند. یکی از مناظر خیره کننده ای که سیاحان و بازرگانان خارجی که به آیوتایا می آمدند و شاهد آن بودند، قایق چوبی و کنده کاری شده و زیبایی بود که خانواده سلطنتی را در رودخانه و سرتاسر شهر جابجا می کرد.

سپاه آیوتایا جنگجویان غیور و قدرتمندی داشت که به یاری فیل ها با همسایگان مهاجم برمه ای و کامبوجی خود در نبرد بودند و از سرزمین شان دفاع می کردند. شاه نارسوان کبیر (1555 الی 1605) یکی از شجاع ترین حکمرانان آیوتایا بود که توانست در سال ۱۵۸۵ این شهر را از چنگال برمه ای ها نجات دهد.

بعد از ۲۰۰ سال حکمرانی درخشان در قرن هجدهم میلادی، شکوه آیوتایا فروکش کرد. تراژدی آیوتایا در سال ۱۷۶۷ زمانی بود که لشکر برمه ای ها به آن حمله ور شد. شاه تکسین سرانجام آن جا را آزاد کرد و سلسله جدیدی بنا نهاد. پایتخت ابتدا به جنوب تنبوری و سپس به بانکوک منتقل شد.

متاسفانه بسیاری از گنجینه های تکرار نشدنی آیوتایا در حمله برمه ای ها به تباهی و یا به سرقت رفت. هرچند که شاهکارهای معماری و هنری این منطقه امروز به روی جهانیان گشوده است و حکایت از دوران باشکوه آن دوران دارد. این آثار نشان می دهد که چگونه پادشاهی آن زمان در اتحاد و یگانگی مردم تایلند نقش موثری داشته است. حالا میراث آیوتایا در بانکوک قدیم قابل مشاهده است. همین طور نوع معماری که با سبک راتنکسین Rattanakosin شناخته می شود را امروزه می توان در کاخ بزرگ سلطنتی بانکوک مشاهده کرد.

خواندن 833 بار

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید